Το τέρας μέσα μας: Το πείραμα του Μίλγκραμ

Το πείραμα του Μίλγκραμ είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιδεοντολογικά πειράματα της ψυχολογίας. Επρόκειτο -ουσιαστικά- για μια "φάρσα" που ξεγύμνωσε την ανθρώπινη ψυχή και απέδειξε ότι η εξουσία αντιτάχθηκε στις ισχυρότερες ηθικές αρχές και κέρδισε έναντι της ηθικής περισσότερες φορές από ότι έχασε.

Το 1961, ο είκοσι-εφτάχρονος Στάνλει Μίλγκραμ, επίκουρος καθηγητής ψυχολογίας στο Yale, αποφάσισε να μελετήσει την υπακοή στην εξουσία. Είχαν περάσει λίγα μόνο χρόνια από τα φρικτά εγκλήματα των Ναζί και γινόταν μια προσπάθεια κατανόησης της συμπεριφοράς των απλών στρατιωτών και αξιωματικών των SS, οι οποίοι είχαν εξολοθρεύσει εκατομμύρια αμάχων [Το 1961 ξεκίνησε η δίκη του Γερμανού Ναζί Adolf Eichmann για εγκλήματα πολέμου]. Η ευρέως αποδεκτή εξήγηση –πριν το πείραμα του Μίλγκραμ- ήταν η αυταρχική τευτονική διαπαιδαγώγηση και η καταπιεσμένη –κυρίως σεξουαλικά- παιδική ηλικία των Γερμανών. Όμως ο Μίλγκραμ ήταν κοινωνικός ψυχολόγος και πίστευε ότι αυτού του είδους η υπακοή –που οδηγεί στο έγκλημα- δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα μόνο της προσωπικότητας, αλλά περισσότερο των πιεστικών συνθηκών. [Ο Μίλγκραμ υποστήριξε πως τα εκατομμύρια συνεργών των γερμανικών αρχών ακολουθούσαν διαταγές, παρότι δεν συμφωνούσαν με τις πράξεις αυτές που εναντιώνονταν στα πιστεύω τους, επειδή είχαν εκπαιδευτεί με τη λογική της υπακοής και της πειθαρχίας. Το πείραμα επαναλήφθηκε πολλές φορές με παρόμοια αποτελέσματα σε διαφορετικές κοινωνίες, αν και με διαφορετικά ποσοστά υπακοής.]

Και το απέδειξε κάνοντας τη "φάρσα" του.

Τα υποκείμενα του πειράματος ήταν εθελοντές, κυρίως φοιτητές, οι οποίοι καλούνταν έναντι αμοιβής να συμμετέχουν σε ένα ψυχολογικό πείραμα σχετικό με τη μνήμη [Ο Μίλγκραμ για να βρει πειραματόζωα δημοσίευσε μια αγγελία, σύμφωνα με την οποία πλήρωνε 4 δολάρια την ώρα σε όποιον ήθελε να συμμετέχει]. Χώριζε τους φοιτητές σε ζεύγη και –μετά από μια εικονική κλήρωση- ο ένας έπαιρνε το ρόλο του "μαθητευομένου" και ο άλλος του "δασκάλου". Ο έκπληκτος "μαθητευόμενος" δενόταν χειροπόδαρα σε μια ηλεκτρική καρέκλα και του περνούσαν ηλεκτρόδια σε όλο το σώμα. Έπειτα του έδιναν να μάθει δέκα ζεύγη λέξεων. Ο "δάσκαλος", από την άλλη, καθόταν μπροστά σε μια κονσόλα ηλεκτρικής γεννήτριας. Μπροστά του δέκα κουμπιά με ενδείξεις: "15 volt, 30 volt, 50 volt κλπ." Το τελευταίο κουμπί έγραφε: "450 volt. Προσοχή! Κίνδυνος!" Πίσω από το "δάσκαλο" στεκόταν ο πειραματιστής, ο υπεύθυνος του πειράματος.

(Περνάμε -γραμματικά- σε χρόνο ενεστώτα ώστε να γίνουμε μέτοχοι της στιγμής.)
"Θα λέτε την πρώτη λέξη από τα ζεύγη στο μαθητευόμενο. Αν κάνει λάθος θα σηκώσετε το πρώτο μοχλό και θα υποστεί ένα ηλεκτροσόκ 15 volt. Σε κάθε λάθος θα σηκώνετε τον αμέσως επόμενο μοχλό", λέει ο πειραματιστής και ο "δάσκαλος" αισθάνεται ήδη καλά που δεν του έτυχε στην κλήρωση ο άλλος ρόλος.

Το πείραμα ξεκινάει. Ο "δάσκαλος" λέει τις λέξεις από το μικρόφωνο. Ο "μαθητευόμενος", ήδη τρομαγμένος, απαντάει σωστά, αλλά όχι για πολύ. Μόλις κάνει το πρώτο λάθος ο "δάσκαλος" γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος του λέει να προχωρήσει στο πρώτο ηλεκτροσόκ. Ο "δάσκαλος" υπακούει, 15 volt δεν είναι πολλά, αλλά ο "μαθητευόμενος" έχει αλλάξει ήδη γνώμη. Παρ’ όλα αυτά απαντάει σωστά σε άλλη μια ερώτηση, αλλά στο επόμενο λάθος δέχεται 30 volt. "Αφήστε με να φύγω", λέει ο "μαθητευόμενος" που δεν μπορεί να λυθεί. "Δε θέλω να συμμετάσχω σε αυτό το πείραμα." Ο "δάσκαλος" κοιτάει τον πειραματιστή. Εκείνος του κάνει νόημα να συνεχίσει.

Τα volt αυξάνονται και τώρα πια ο πόνος είναι εμφανής στο πρόσωπο του "μαθητευόμενου", που εκλιπαρεί να τον αφήσουν ελεύθερο. Στα 200 βολτ ταρακουνιέται ολόκληρος. Ο "δάσκαλος" πριν κάθε ηλεκτροσόκ γυρνάει να κοιτάξει τον πειραματιστή. Εκείνος, με σταθερή φωνή, του λέει ότι το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί. Ο "δάσκαλος" συνεχίζει να βασανίζει έναν άγνωστο, έναν απλό φοιτητή που κλαίει, ζητάει τη βοήθεια του Θεού και παρακαλεί να τον λυπηθούν. Δεν μπορεί πια να απαντήσει στις ερωτήσεις, αλλά ο πειραματιστής λέει στο "δάσκαλο":
"Τη σιωπή την εκλαμβάνουμε ως αποτυχημένη απάντηση και συνεχίζουμε με την τιμωρία."
Στα 345 volt ο "μαθητευόμενος" τραντάζεται ολόκληρος, ουρλιάζει και χάνει τις αισθήσεις του.
Ο "δάσκαλος", ιδρωμένος και με τα χέρια του να τρέμουν, κοιτάει τον πειραματιστή.
"Μην ανησυχείτε", λέει εκείνος, "το πείραμα είναι απολύτως ελεγχόμενο... Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό."
"Μα είναι λιπόθυμος", λέει ο "δάσκαλος".
"Δεν έχει καμιά σημασία. Το πείραμα πρέπει να ολοκληρωθεί. Συνεχίστε με τον τελευταίο μοχλό."

Πόσοι από τους εθελοντές έφτασαν ως τον τελευταίο μοχλό;

Πριν ξεκινήσει το πείραμα του ο Μίλγκραμ είχε κάνει μια δημοσκόπηση ανάμεσα στους ψυχιάτρους και στους ψυχολόγους, ρωτώντας τους τι ποσοστό των εθελοντών θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό. Σχεδόν όλοι απάντησαν ότι κανείς δε θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό, πέρα ίσως από κάποια άτομα [υποστήριξαν πως μόνο το 3% των πειραματόζωων] με κρυπτοσαδιστικές τάσεις, καθαρά παθολογικές.  Δυστυχώς έκαναν λάθος.

Μόλις το 5% των "δασκάλων" αρνήθηκαν ευθύς εξ’ αρχής να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πείραμα και αποχώρησαν –συνήθως βρίζοντας τον πειραματιστή.
Το υπόλοιπο 95% προχώρησε πολύ το πείραμα, πάνω από τα 150 volt.
Και το 65%... Έφτασε μέχρι τον τελευταίο μοχλό, τα πιθανότατα θανατηφόρα 450 volt!

Που έγκειται η φάρσα;

Ο "μαθητευόμενος" δεν ήταν φοιτητής, αλλά ηθοποιός, που είχε προσληφθεί από το Μίλγκραμ για αυτόν ακριβώς το ρόλο. Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός ούτε ηλεκτροσόκ. Ο ηθοποιός υποκρινόταν. Το μοναδικό πειραματόζωο ήταν ο "δάσκαλος".

Όμως τα αποτελέσματα ήταν αληθινά: Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων θα υπακούσει και θα βασανίσει –ίσως και θα σκοτώσει- έναν άγνωστο του, αρκεί να δέχεται εντολές από κάποιον με κύρος (στην προκειμένη περίπτωση επιστημονικό) και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι δεν τον βαρύνει η ευθύνη για ό,τι συμβεί –αφού εκείνος "απλά ακολουθούσε τις διαταγές". [Από την πρώτη ομάδα των 40 "δασκάλων", το 65% έφτασε μέχρι το τελευταίο κουμπί των 450 volt, αν και όλοι τους κάποια στιγμή αμφισβήτησαν το πείραμα και ζήτησαν να φύγουν. Όλοι τους έδειξαν κατά τη διάρκεια του πειράματος πως είχαν αυξημένο στρες, ιδρώνοντας, τρέμοντας, δαγκώνοντας τα χείλη τους, βογκώντας, καρφώνοντας τα νύχια τους στο δέρμα, γελώντας νευρικά.]

Και φυσικά οι περισσότεροι από εμάς θα σκεφτούν όταν μάθουν για αυτό το πείραμα: "Εγώ αποκλείεται να έφτανα ως τον τελευταίο μοχλό."

 Όμως δείτε τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, κάθε μέρα.

• Ο υπάλληλος της ΔΕΗ που δέχεται να κόψει το ρεύμα από έναν άνεργο ή άπορο, ξέροντας ότι έτσι τον ταπεινώνει, τον υποβάλει σε ένα διαρκές βασανιστήριο και πιθανότατα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του, ανήκει στο 65% του τελευταίου μοχλού. Και δεν είναι καθόλου κρυπτοσαδιστής. Απλά ακολουθάει τις εντολές που του έδωσαν.

• Ο υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ που σου δίνει το χαλασμένο ψάρι και σε διαβεβαιώνει ότι είναι φρέσκο (μιλώ εξ’ ιδίας πείρας, ως αγοραστής) δε σε μισεί, παρότι γνωρίζει ότι μπορεί να πάθεις και δηλητηρίαση. Απλώς ακολουθάει εντολές.

• Ο αστυνομικός ο οποίος ραντίζει με χημικά τους διαδηλωτές δεν είναι κρυπτοσαδιστής –αν και πολλοί θα διαφωνήσουν στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Απλώς κάνει τη δουλειά του.

• Ο υπάλληλος της εφορίας ή της τράπεζας που υπογράφει την κατάσχεση κάποιου σπιτιού για 1.000 ευρώ χρέος, θα έφτανε ως τον τελευταίο μοχλό στο πείραμα. Γιατί υπακούει.

• Ο πολιτικός που υπογράφει το μνημόνιο το οποίο οδηγεί ένα ολόκληρο έθνος στην εξαθλίωση του νεοφιλελευθερισμού θα έφτανε μέχρι τον τελευταίο μοχλό. Και αυτός υπακούει, σε εντολές πολύ πιο ισχυρές από εκείνες του πειραματιστή με την άσπρη φόρμα.

Αν όμως δούμε το πείραμα του Μίλγκραμ από την ανθρωπιστική-ηθική του πλευρά (από την πλευρά του 5% που αρνήθηκε να υπακούσει) θα καταλάβουμε ότι κανένας δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Αν σε διατάζουν να κάνεις κάτι που προκαλεί κακό στον άλλον, στο συμπολίτη σου, σε έναν μετανάστη, σε έναν άνθρωπο (ή σε ένα ζώο, αλλά αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα, εφόσον συνεχίζουμε να τρώμε κρέας), πρέπει να αρνηθείς να υπακούσεις. Ακόμα κι αν χάσεις το μπόνους παραγωγικότητας, την προαγωγή, την επανεκλογή, τη δουλειά σου. [Συνεχίζοντας το πείραμα με μικρές διαφοροποιήσεις, ο Μίλγκραμ συμπέρανε πως όταν βρισκόταν σε σωματική επαφή με τον "δάσκαλο", το ποσοστό υπακοής έπεφτε στο 30%, ενώ όταν έδινε τις διαταγές τηλεφωνικά, το ποσοστό υπακοής ήταν ακόμα χαμηλότερο, στο 21 %. Πολλοί συμμετέχοντες μάλιστα προσπάθησαν να εξαπατήσουν το Μίλγκραμ λέγοντας του πως συνέχιζαν το πείραμα, χωρίς να το κάνουν. Τα ποσοστά υπακοής δεν διέφεραν ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες, οι γυναίκες όμως παρουσίασαν αυξημένο στρες σε σχέση με τους άντρες.]

Μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να αρνηθούμε να υπακούσουμε στις "μικρές" και καθημερινές εντολές βίας –με τις οποίες οι περισσότεροι ασυνείδητα συμμορφωνόμαστε, μόνο όταν θα είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε μια γενικευμένη και μέχρι τέλους πολιτική, κοινωνική, καταναλωτική ανυπακοή, μόνο όταν μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως αυτεξούσιοι άνθρωποι και όχι ως ανεύθυνοι υπάλληλοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γκρεμίσουμε τη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού που μας θέλει υπάνθρωπους, υπάκουους και υπόδουλους.

Και μια τελευταία παρατήρηση:

Τα υποκείμενα του πειράματος του Μίλγκραμ, οι εθελοντές φοιτητές, μάθαιναν από εκείνον ποιος ήταν ο στόχος του πειράματος. Μάθαιναν ότι ο "μαθητευόμενος" ήταν ηθοποιός και ότι δεν είχε ποτέ υποστεί ηλεκτροσόκ. Ο Μίλγκραμ το έκανε αυτό για να τους ανακουφίσει, αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο. Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά το 65% που είχε φτάσει ως τον τελευταίο μοχλό, πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους κυνηγημένοι από τις Ερινύες της πράξης τους. Γιατί συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν τόσο αθώοι και τόσο "καλοί" όσο ήθελαν να πιστεύουν για τον εαυτό τους.

[Ο Μίλγκραμ, στο άρθρο του το 1974 "Oι Κίνδυνοι της Υπακοής", συνόψισε: οι ηθικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις της υπακοής έχουν τεράστια σημασία, δεν λένε όμως τίποτα για τη συμπεριφορά του ανθρώπου σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Κάναμε ένα απλό πείραμα για να δούμε πόσο πόνο θα μπορούσε να προκαλέσει ένας συνηθισμένος πολίτης σε ένα άλλο άτομο, μόνο και μόνο γιατί διατάχτηκε να το κάνει. Η εξουσία αντιτάχθηκε στις ισχυρότερες ηθικές αρχές και κέρδισε έναντι της ηθικής περισσότερες φορές από ότι έχασε.]

(Περισσότερα για το πείραμα του Μίλγκραμ μπορείτε να διαβάσετε στο υπέροχο βιβλίο της Lauren Slater: "Το κουτί της ψυχής", από τις εκδόσεις Οξύ, μετάφραση Δέσποινα Αλεξανδρή, 2009).

Αποδείξεις για τη μαθηματική κατασκευή της Ελληνικής γλώσσας

Η Ελληνική γλώσσα είναι η μητέρα όλων των γλωσσών της γής, δηλαδή είναι η γλώσσα των γλωσσών. 

Σε αντίθεση με τις άλλες γλώσσες, η Ελληνική γλώσσα είναι μία υπέροχη μαθηματική δημιουργία και ως μαθηματική κατασκευή είναι κατά συνέπεια και μουσική γλώσσα. Κατά την εποχή του Πυθαγόρα, αλλά και προγενέστερα από αυτόν, οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τα σύμβολα των γραμμάτων για να συμβολίζουν τους αριθμούς. Πρέπει να αναφέρουμε ότι η Ελληνική γλώσσα αποτελείται από 28 σύμβολα και 27 αριθμητικές θέσεις. Αναλυτικά, τα 28 αυτά σύμβολα είναι τα εξής:

• Α=1
• Β=2
• 
  Γ=3
• Δ=4
• Ε=5
• F=6
• S΄= 6
• Ζ=7
• Η=8
• Θ=9
• Ι=10
• Κ=20
• Λ=30
• Μ=40
• Ν=50
• Ξ=60
• Ο=70
• Π=80
• Q=90
• Ρ=100
• Σ=200
• Τ=300
• Υ=400
• Φ=500
• Χ=600
• Ψ=700
• Ω=800
• ΣΑΜΠΙ=900

(Το σύμβολο F ονομάζεται δίγαμμα, το S΄ στίγμα, ενώ το Q ονομάζεται κόππα και το σαμπί είναι ένα π στραμμένο προς τα δεξιά κατά 45 μοίρες.)

Σύμφωνα με το προηγούμενο σύστημα αριθμήσεως, κάθε λέξη έχει ένα και μόνο ένα άθροισμα, το οποίον ονομάζεται λεξάριθμος. Έτσι, ο λεξάριθμος της λέξεως ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΣ είναι:

ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΣ = 30+5+60+1+100+10+9+40+70+200 = 525.

Η λέξη ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΣ είναι σύνθετη και παράγεται από τις λέξεις ΛΕΞΙΣ και ΑΡΙΘΜΟΣ, είναι δηλαδή ο αριθμός της κάθε Ελληνικής λέξεως, σύμφωνα με το Ελληνικό σύστημα αριθμήσεως.

Όταν δύο λέξεις ή προτάσεις έχουν τον ίδιο λεξάριθμο, τότε λέμε ότι έχουμε λεξαριθμική ισοψηφία ή ταυτότητα μεταξύ αυτών.

Οι περισσότεροι λεξάριθμοι κυμαίνονται μεταξύ των αριθμών 200 και 1800, ενώ γενικά οι αριθμητικές τους τιμές βρίσκονται μεταξύ του 1 και του 5000. Έτσι, είναι μικρή η πιθανότητα για δύο λέξεις να έχουν τον ίδιο λεξάριθμο και δεν μπορεί να θεωρηθεί ως σύμπτωση το γεγονός της ισοψηφίας.
Οι λέξεις ΣΦΑΙΡΙΚΟΣ και ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ έχουν τον ίδιο λεξάριθμο, διότι:

ΣΦΑΙΡΙΚΟΣ = 200+500+1+10+100+10+20+70+200 = 1111

ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ = 9+5+40+5+30+10+800+4+8+200 = 1111

Η ερμηνεία της προηγούμενης λεξαριθμικής ταυτότητος είναι προφανής, διότι ο ΣΦΑΙΡΙΚΟΣ είναι ο ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ μαθηματικός μηχανισμός της δημιουργίας της ύλης, δεδομένου του γεγονότος ότι τα υποατομικά σωματίδια της ύλης είναι σφαιρικά, αλλά ακόμη και οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος έχουν σφαιρικό σχήμα.

Οι λέξεις ΦΩΤΟΝΙΟΝ και ΚΥΜΑΤΟΕΙΔΩΣ ισοψηφούν με τον αριθμό 1850, δηλαδή

ΦΩΤΟΝΙΟΝ = ΚΥΜΑΤΟΕΙΔΩΣ = 1850, 

γεγονός που δηλώνει ότι η Ελληνική γλώσσα γνωρίζει ότι το ΦΩΤΟΝΙΟΝ διαδίδεται ΚΥΜΑΤΟΕΙΔΩΣ εις τον τρισδιάστατον χώρον. Πράγματι, έχει αποδειχθεί ότι όχι μόνον το ΦΩΤΟΝΙΟΝ διαδίδεται ΚΥΜΑΤΟΕΙΔΩΣ, αλλά επιπλέον οι κυματοειδείς καμπύλες της διαδόσεως του φωτονίου είναι ημιτονοειδείς.

Μία από τις μεγαλύτερες αποδείξεις του γεγονότος ότι η Ελληνική γλώσσα είναι μαθηματική λαμβάνεται από την λεξαριθμική εξαγωγή του αριθμού π=3,14… .

Γνωρίζουμε ότι ο αριθμός π ορίζεται σαν το πηλίκον του μήκους της περιφερείας ενός κύκλου προς τη διάμετρο αυτού. Πρέπει να τονίσουμε ότι το σύμβολον π προέρχεται από το αρχικόν γράμμα της λέξεως πηλίκον, διότι το π δεν είναι τίποτε άλλο παρά το πηλίκον του μήκους της περιφερείας του κύκλου ως προς τη διάμετρό του. Εάν σχηματίσουμε το πηλίκον των λεξαρίθμων

(ΜΗΚΟΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΥ)/ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ, παρατηρούμε ότι αυτό ισούται με τον αριθμό 3,14 !!! με ακρίβεια τριών ψηφίων. Πράγματι έχουμε:

ΜΗΚΟΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΥ = 338+1016+940 = 2294

ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ = 730, 

επομένως 2294/730=3,1424657534…!!!

΄Όμως υπάρχει και συνέχεια, η οποία δείχνει ότι η λεξαριθμική εξαγωγή του π δεν είναι τυχαία. Η συνέχεια είναι η λεξαριθμική εξαγωγή του χρυσού αριθμού. Αυτή έχει ως εξής:

Από τα μαθηματικά γνωρίζουμε ότι Φ = (√5+1)/2 = 1,618… . Σχηματίζοντας το πηλίκον που δίδει τον αριθμό Φ, χρησιμοποιώντας την αρχαία Ελληνική γλώσσα λαμβάνουμε:

(Ο ΠΕΝΤΕΠΟΔΟΣ + ΕΝ)/(Η ΔΥΑΣ) = (70+864+55)/(8+605) = 989/613 = 1,61…!!!

Διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι η Ελληνική γλώσσα γνωρίζει ακόμη και τις κυριότερες μαθηματικές σταθερές όπως το π και το φ. Όμως και το φ δεν έχει δοθεί τυχαία ως σύμβολο του χρυσού αριθμού, διότι είναι το αρχικόν γράμμα της λέξεως ΦΥΣΙΣ, η οποία έχει τον ίδιο λεξάριθμο με τη λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ και την φράση ΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΣ ΛΟΓΟΣ. Είναι γεγονός ότι η ΦΥΣΙΣ, αλλά καί ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ έχουν κατασκευασθεί με βάση τον χρυσό αριθμό φ. Πράγματι:

ΑΝΘΡΩΠΟΣ = 1+50+9+100+800+80+70+200 = 1310

ΦΥΣΙΣ = 500+400+200+10+200 = 1310

ΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΣ ΛΟΓΟΣ = 515+31+391+373 = 1310 .

Η Ελληνική γλώσσα γνωρίζει λοιπόν τη γεωμετρία της κατασκευής του ανθρώπου, αλλά και τον τρόπο της κατασκευής του. Πράγματι:

ΣΤΥΣΙΣ = ΧΥΜΟΣ = ΑΝΘΡΩΠΟΣ = ΦΥΣΙΣ = 1310, 

γεγονός που δηλώνει ότι ο άνθρωπος δημιουργείται από την στύση του ανδρικού οργάνου που παράγει το σπέρμα και είναι ένα ον ταυτιζόμενον με την φύσιν, διότι γεννιέται από αυτή και επιστρέφει εις αυτήν. Για το γεγονός της λεξαριθμικής ταυτίσεως της φράσεως ΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΣ ΛΟΓΟΣ με τη λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ, πρέπει να πούμε ότι το πηλίκον του ύψους του ανθρώπου προς το ύψος του ομφαλού του, δίδει τον χρυσόν αριθμόν, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ είναι ΜΕΣΟΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΣ ΛΟΓΟΣ.

Στα δύο βιβλία του ο Λευτέρης Αργυρόπουλος έχει καταγράψει χιλιάδες παραδείγματα λεξαριθμικών ταυτοτήτων όπως οι προηγούμενες, δίνοντας στον αναγνώστη την ευκαιρία να κατανοήσει ότι η Ελληνική γλώσσα γνωρίζει ακόμη και τους νόμους της συμπαντικής δημιουργίας και κατά συνέπεια την αλήθεια. Πράγματι:

ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΣΤΙΝ = 64+565 = 629

ΑΛΗΘΗΣ ΛΟΓΟΣ = 256+373 = 629, δηλαδή:

ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΣΤΙΝ = ΑΛΗΘΗΣ ΛΟΓΟΣ = 629 !

Επίσης:

Ο ΑΛΗΘΗΣ ΛΟΓΟΣ = ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ = 699!

Δια τούτον τον λόγον, ο ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ εστίν ο ΑΛΗΘΗΣ ΛΟΓΟΣ

Το ποδόσφαιρο όπως θα έπρεπε να είναι…

Η αλήθεια είναι πως την Αθλέτικ Μπιλμπάο την περίμενα να δυσκολέψει τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά έως το σημείο να την παίζει σαν τη γάτα με το ποντίκι μέσα στο Ολντ Τράφορντ , η απόσταση είναι τεράστια.

Η εικόνα μίας ομάδας που έβγαζε πάνω στο χορτάρι υγεία και που είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς από έναν χαρισματικό προπονητή, τον Μαρσέλο Μπιέλσα. Και κάτι ακόμη: αυτή η ομάδα δεν δημιουργήθηκε με πακτωλό χρημάτων, ούτε με μεταγραφές, αλλά -τηρώντας τις επιθυμίες των δημιουργών της- στηρίζεται εξ ολοκλήρου σε Βάσκους! «Το ποδόσφαιρο όπως θα έπρεπε να είναι», έγραφε ένας τίτλος σε αγγλική εφημερίδα και είχε απόλυτο δίκιο! Από τους 27 παίκτες που έχει στο ρόστερ η Μπιλμπάο, οι 8 είναι από τη Ναβάρα και άλλοι 8 από τη Βισκονία, οι πέντε από τη Γκιπουθκόα, (δηλαδή την ευρύτερη περιοχή του Σαν Σεμπαστιάν) τέσσερις από την Αλάβα, ένας από τη Βενεζουέλα ( αλλά μεγαλωμένος στις ακαδημίες της Αθλέτικ) και μόνο ένας από τη Λα Ριόχα. Μία περιοχή της Βορείου Ισπανίας, ελάχιστα έξω από τα γεωγραφικά όρια της χώρας των Βάσκων!

Τη μία και μοναδική φορά που βρέθηκα στο Μπιλμπάο, ομολογώ πως περίμενα το περίφημο μουσείο Γκούγκενχάϊμ πιο εκθαμβωτικό. Η πόλη καυχιέται για το εντυπωσιακό κτίριο, αλλά για πολλά χρόνια ήταν μέρος με το οποίο οι σχεδιαστές πόλεων και οι αρχιτέκτονες δεν ήθελαν να συνδέονται. Ένα τρομακτικό κτίριο που εξάπλωσε έναν γκρι τσιμεντένιο εφιάλτη σε μια πόλη με δρόμους πνιγμένους στην κίνηση και τα ποτάμια της εγκαταλελειμμένα από οτιδήποτε μοιάζει με ψάρι! Ο λόγος, φυσικά, ήταν τα εργοστάσια της περιοχής, αφού τουλάχιστον μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα ο σίδηρος και ο χαλκός του Μπιλμπάο «οδηγούσαν» την ισπανική οικονομία και προσέλκυαν οικονομικούς μετανάστες από όλη τη χώρα. Με τίτλο «Ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροι, απλά διαφορετικοί», στο πρώτο κεφάλαιο του προηγούμενου βιβλίου μου «Παιχνίδι χωρίς όρια» επέλεξα ως πρώτο κεφάλαιο αυτή την ιστορία, της Αθλέτικ Μπιλμπάο, θεωρώντας πως καλό είναι να αντιλαμβάνονται όλο και πιο πολλοί πόσο σημαντική είναι η διατήρηση της κουλτούρας και της διαφορετικότητας στον αθλητισμό!

Η ομάδα προήλθε ως επακόλουθο του γεγονότος ότι στα τέλη του 19ου αιώνα η πόλη είδε πολλούς ξένους επισκέπτες, κυρίως Βρετανούς, να έχουν διάφορους ρόλους στη βιομηχανική επανάσταση της Ισπανίας. Τα παιδιά των μορφωμένων Βάσκων ζούσαν με την ελπίδα να βρουν θέση σε ένα καράβι που θα τους μετέφερε στα βρετανικά νησιά για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους ως πολιτικοί μηχανικοί και έμποροι. Αυτό συνέπεσε με τις πρώτες δεκαετίες του αγγλικού ποδοσφαίρου -και ό,τι έβλεπαν, το μετέφεραν στην πατρίδα τους. Αλλά και ανάποδα, οι μεταλλωρύχοι από τα βορειοανατολικά της Αγγλίας, με συμβόλαια μικρής διάρκειας στην Βισκονία και οι εργάτες από τα ναυπηγεία του Σαουθάμπτον και του Πόρτσμουθ που μετανάστευσαν, έφεραν μαζί τους την αγαπημένη τους συνήθεια: το ποδόσφαιρο! Αν και τα πρώτα χρώματα της Αθλέτικ ήταν μπλε και άσπρο , προτιμήθηκαν οι κόκκινες και άσπρες ρίγες, με μαύρα σορτσάκια, πιθανότατα λόγω της Σάντερλαντ και της Σαουθάμπτον, παρότι οι απόψεις διίστανται, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοια θέματα.

Ο Χοσέ Μαρία Αράτε, ο μεγαλέμπορος κρασιών που εκλέχθηκε πρόεδρος της Αθλέτικ Μπιλμπάο, πριν από δύο δεκαετίες, σε μια σύσταση στο βιβλίο εκατονταετηρίδας του συλλόγου έγραψε:

«Η Αθλέτικ είναι κάτι παραπάνω από μια ποδοσφαιρική ομάδα, είναι συναίσθημα ― και ειδικά ο τρόπος με τον οποίο διευθύνεται συχνά ξεφεύγει από τον ορθολογικό τρόπο ανάλυσης. Βλέπουμε τους εαυτούς μας ως μοναδικούς στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο και αυτό καθορίζει την ταυτότητά μας. Δεν λέμε ότι είμαστε καλύτεροι ή χειρότεροι από τους άλλους, απλά είμαστε διαφορετικοί. Ευχόμαστε στα παιδιά της ομάδας να εκπροσωπήσουν τον σύλλογό μας ως μια αθλητική οντότητα και όχι ως μια επιχειρηματική σκέψη. Ευχόμαστε να μετατρέψουμε τους παίκτες μας σε άνδρες, όχι απλά ποδοσφαιριστές, και κάθε φορά που ένας παίκτης από την Cantera κάνει το ντεμπούτο του, νιώθουμε σαν να έχουμε πραγματοποιήσει τον στόχο, που εναρμονίζεται με τις ιδεολογίες των ιδρυτών μας και των προπατόρων μας».

Η Cantera είναι το διάσημο φυτώριο της Αθλέτικ, μιας ομάδας που θέλει πάντα να δίνει ευκαιρίες σε δικά της παιδιά. Η λέξη σημαίνει «λατομείο» και κατανοεί εύκολα κανείς τον συνειρμό. Ο προσδιορισμός κάθε φυτωρίου ομάδας ως “cantera” είναι ωδή στους πρωτοπόρους Βάσκους, αλλά μόνο στην Αθλέτικ συνεχίζουν να εφοδιάζουν την πρώτη ομάδα συστηματικά με δικά τους παιδιά.

Η Αθλέτικ είναι, μαζί με τη Ρεάλ και την Μπαρτσελόνα, οι μόνες ομάδες που δεν έχουν ποτέ υποβιβαστεί από την πρώτη κατηγορία. Συχνά κινδύνεψε παλεύοντας μέχρι το τέλος και -όποτε χρειάστηκε- οι υπόλοιποι Βάσκοι δεν δυσκολεύτηκαν να τη βοηθήσουν, δίνοντάς της κρίσιμους πόντους! Η τωρινή φουρνιά της, όμως, με Γιορέντε, Χάβι Μαρτίνεθ, Μουνιάιν, Ιτουράσπε και Σουσαέτα είναι χαρισματική και -όπως είδαν όλοι και στο «Θέατρο των ονείρων»- στόχο έχει πάντα να κερδίσει παίζοντας, πρώτα, καλή μπάλα!

Το Μπιλμπάο είναι πόλη που «μυρίζει» ποδόσφαιρο. Είναι μέρος όπου ακόμη και οι αγώνες των αναπληρωματικών ελκύουν γύρω στα 10.000 άτομα. Μπορεί να μην υπάρχει κάτι συγκεκριμένο αλλά το καταλαβαίνεις από κάτι που πλανάται στην ατμόσφαιρα, κάτι στον τρόπο με τον οποίο κινούνται οι άνθρωποι και τα αυτοκίνητα, κάτι που σου λέει ότι ανυπομονούν να έρθει το Σαββατοκύριακο.

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1898, έναν χρόνο πριν από τη Μπαρτσελόνα. Ονομάστηκε Ποδοσφαιρικός Όμιλος Μπιλμπάο και όχι Αθλέτικ. Από τη στιγμή που δεν υπήρχε επίσημη υπογραφή για αυτή την υποτιθέμενη ίδρυση, ο εορτασμός της επετείου των εκατό χρόνων της Αθλέτικ το 1998 άρχισε να μοιάζει με υπεκφυγή από μια αυστηρά ιστορική διάσταση -αλλά οι περισσότεροι ιστορικοί του συλλόγου, στις λιγότερο εθνικιστικές τους στιγμές, αναφέρουν το 1901 ως έτος ίδρυσης. Στο «Καφέ Γκαρσία», στις 11 Ιουνίου, ο Λουίς Μάρκεζ υπέγραψε την σύσταση του διοικητικού συμβουλίου. Αν κάποιος προσθέσει σε αυτό το γεγονός ότι το 1901 άρχισε να εμφανίζεται η ονομασία στα αγγλικά ως Αθλέτικ, οι ισχυρισμοί της Μπιλμπάο πως είναι η πρώτη σπουδαία ομάδα στην Ισπανία μοιάζει, τελικά, με απόπειρα να κλέψει από την Μπαρτσελόνα το «στέμμα». Έτσι και αλλιώς και οι δύο υστερούν από την «ταπεινή» Ρεκρεατίβο Ουέλβα η οποία ιδρύθηκε το 1889 σύμφωνα με το βιβλίο “Historia del fútbol Espaňol”.

Οι βλέψεις των Βάσκων, που αντιμετώπιζαν τον εαυτό τους ως πολιτική κοινότητα περιμένοντας να τους πάρουν στα σοβαρά, αναπτύσσονταν σε παράλληλη πορεία. Το Partido Nacionalista Vasco (PNV – Εθνικιστικό Κόμμα των Βάσκων ) ιδρύθηκε το 1894 από τον Σαμπίνο ντε Αράνα, του οποίου ο πατέρας είχε εξοριστεί στη Γαλλία λόγω των πεποιθήσεών του. Ο Αράνα έγινε γνωστός επινοώντας τον όρο «Euskadi», που σήμαινε «ένωση Βάσκων», μια κοινότητα η οποία υπάρχει από αμνημονεύτων χρόνων αλλά ποτέ δεν είχε προσπαθήσει να δώσει στην ίδια όνομα που να την προσδιορίζει.

Το αυξανόμενο εθνικιστικό ενδιαφέρον ανησύχησε τη Μαδρίτη σε τέτοιο βαθμό που ο Αράνα πολύ σύντομα φυλακίστηκε (το 1895), αλλά η σπίθα είχε βάλει πια φωτιά. Αυτό που είχαν κάνει φαίνεται πως συνδεόταν με το πρόβλημα των maketos, όπως αποκαλούσαν το πλήθος των Βάσκων που έμεναν εκεί αλλά ήταν εναντίον τους. Αυτοί ήταν οι Ισπανοί εργάτες που είχαν μεταναστεύσει ερχόμενοι προς τα βόρεια, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους, και αντιμετωπίστηκαν ως απειλή για την παραδοσιακή μορφή της κοινότητας των Βάσκων. Η Ναβάρα, η Αλάβα και το Γκιπουθκόα, οι άλλες τρεις επαρχίες των Βάσκων, είχαν έλλειψη της βιομηχανικής μέσης τάξης και το PNV παρείχε σημαντική υποστήριξη στις παραθαλάσσιες περιοχές.

Η σύμπτωση της εμφάνισης της Αθλέτικ και της αυξανόμενης επιρροής της PNV, τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα, δεν μπορεί να υποτιμηθεί, καθώς από τότε οι δύο θεσμοί έχουν προχωρήσει χέρι-χέρι. Οι πρώτες διακρίσεις της Αθλέτικ εξασφάλισαν ότι η πολιτική φόρα του εθνικισμού των συντηρητικών Βάσκων θα μπορούσε να ευδοκιμήσει στην πλάτη του αθλητικού ηρωισμού των εκπροσώπων της, μια ιστορία η οποία επαναλήφθηκε τη δεκαετία του ’50 στην Καταλονία, όπου οι συνεχείς προσπάθειες της Μπαρτσελόνα να αντιταχθεί στην ηγεμονία της Ρεάλ Μαδρίτης ενθάρρυνε την ανάπτυξη του GiU Party (Convergencia i Union) υπό την ευθύνη του Ζόρντι Πουγιόλ, του μετέπειτα προέδρου της Generalitat της Καταλονίας.

Έχοντας δει πολλά στάδια, ομολογώ ότι το γήπεδο της Αθλέτικ που ονομάζεται «Σαν Μαμές», και έχει το προσωνύμιο «La Catedral» (Ο καθεδρικός), είναι επιβλητικό! Χτίστηκε το 1913, μετά την κατάκτηση του τέταρτου Κυπέλλου Ισπανίας από τον σύλλογο στα οχτώ πρώτα χρόνια της διοργάνωσης. Χρειάστηκαν μόνο εφτά μήνες για να χτιστεί, αλλά ήταν σίγουρα ένα φιλόδοξο αρχιτεκτονικό εγχείρημα, το οποίο ήταν έτοιμο μόλις δώδεκα μήνες μετά την αρχή των έργων! Η Ρεάλ Ουνιόν αποδέχτηκε τη πρόσκληση για το πρώτο ματς σε αυτό το γήπεδο όπου σημειώθηκε ένα από τα πιο σπουδαία γκολ στην ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου. Σκόρερ ο Ράφαελ Μορένο Αρανθάντι ή αλλιώς «Πιτσίτσι», ο σημαντικότερος παίκτης στην αρχή της εξέλιξης του ποδοσφαίρου στην χώρα αυτή. Μία μορφή τόσο δημοφιλής όσο ο οποιοσδήποτε ταυρομάχος. Ο θρήνος του ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα για τον Ιγκνάθιο Σάντσεθ Μεχίας, ο οποίος σκοτώθηκε τη δεκαετία του 1920, Las Cinco de la tarde (στις πέντε το απόγευμα) κάνοντας αίσθηση, παραμένει το πιο διάσημο ποίημα της Ισπανίας, αλλά ο πίνακας ζωγραφικής του «Πιτσίτσι» από τον Βάσκο καλλιτέχνη Αουρέλιο Αρτέτα είναι μία από τις πιο διάσημες συνεισφορές των σπορ στην τέχνη. Ο Μορένο, γιος πατέρα μετανάστη και εργάτη και μητέρας από τη χώρα των Βάσκων, τεμπελιάζει κάπως προκλητικά και λίγο ανήσυχα πάνω στον άσπρο φράχτη του παλιού εδάφους Jolaseta, με τον τέλειο λαιμό του να γέρνει προς το αντικείμενο του πόθου του, την μελλοντική γυναίκα του. Η μακριά και λεπτή πλάτη της είναι σφιχτή και κυρτή, με ιδιαίτερα σεξουαλικό τρόπο, και τα μάτια της αποκλίνουν διακριτικά από τον καλλιτέχνη, σαν οι προθέσεις του ποδοσφαιριστή να μην συμβαδίζουν με τους κανόνες συμπεριφοράς της εποχής εκείνης και το ραντεβού δεν θα έπρεπε να γίνει, ειδικά στο ημίχρονο.

Ο Πιτσίτσι Μορένο πέθανε το 1922 στην ηλικία των 29 χρόνων, πέφτοντας θύμα μιας ξαφνικής εμφάνισης τύφου. Τέσσερα χρόνια μετά, ένα άγαλμα του θρυλικού φορ αποκαλύφθηκε στο Σαν Μαμές και οι αντίπαλες ομάδες εκφράζουν ακόμα τη θλίψη τους, με ένα μπουκέτο λουλούδια στη βάση του. Το 1953 η ισπανική ομοσπονδία αποφάσισε να εγκαινιάσει τρόπαιο για τους κορυφαίους σκόρερ της πρώτης και δεύτερης κατηγορίας και το ονόμασε El trofeo Pichichi. Από τη στιγμή που δεν έχει διασωθεί κάποιο στοιχείο του παίκτη, είναι δύσκολο να διαχωρίσεις το γεγονός από τον θρύλο, αν και το ρεκόρ των γκολ του ήταν απίστευτο. Ο Πιτσίτσι ξεκίνησε μια παράδοση στην Μπιλμπάο που οι επιτελικοί μέσοι χρίζονταν και σκόρερ.

Τις καλύτερες στιγμές της η Αθλέτικ τις έζησε με έναν Βάσκο, τον Χαβιέρ Κλεμέντε στο πάγκο στις αρχές της δεκαετίας του 1980, με την κατάκτηση δύο σερί πρωταθλημάτων, το 1983 και το 1984. Ο Κλεμέντε επέστρεψε για μία τελευταία βοήθεια στην ομάδα που λάτρεψε το 2006, όταν όλα έδειχναν πως η αδιάλειπτη παρουσία της Αθλέτικ στην Πριμέρα Ντιβιζιόν θα ολοκληρωνόταν. Με την ομάδα βιδωμένη στην τελευταία θέση της βαθμολογίας μόνο ένας τρελός θα αναλάμβανε, όπως έγραφε και η Marca. Ο Κλεμέντε δήλωσε τρελός και τόλμησε. Στο τέλος της χρονιάς γιόρτασε την σωτηρία και έφυγε όπως είχε κάνει και πριν από δύο δεκαετίες.

Κάποτε ο ηγέτης του PNV, Τσαμπιέρ Αρθαλούθ, υποστήριξε πως ανθρωπολογικά οι Βάσκοι διαφέρουν από τους υπόλοιπους Ισπανούς από τη μορφή του κρανίου τους! Δεν ήταν ο πρώτος που το είπε, αλλά η τοποθέτηση του δημιούργησε μεγαλύτερη αίσθηση και επειδή τα ΜΜΕ ήταν περισσότερα στη δεκαετία του 90 από ότι παλιότερα πήρε δημοσιότητα ο ισχυρισμός. «Το να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα και να αντέχεις τη διαφορετικότητα είναι η μεγαλύτερη δύναμη αυτής της ομάδας» έλεγε πάντα ο Κλεμέντε.

Σε ένα σύγχρονο κόσμο, που γίνεται πολύ δύσκολος για ποδοσφαιρικούς πρίγκιπες, οι Βάσκοι της Αθλέτικ ξεχωρίζουν από μια φιλοσοφία που όμοια της δεν υπάρχει πουθενά. Μόνο που και αυτοί αναγκάζονται να υποκύψουν στις …Σειρήνες. Το 2004-05 (με τον Βαλβέρδε στον πάγκο), η λέξη EUSKADI στη φανέλα έμπαινε όχι ως διαφήμιση, αλλά για να θυμίσει στον υπόλοιπο κόσμο την ονομασία της Χώρας των Βάσκων στη δική τους γλώσσα. Το 2007 η συμφωνία να μπει για πρώτη φορά διαφήμιση στη φανέλα, με την εταιρεία Petronor, σφράγισε μια εποχή και άλλαξε οριστικά ένα κεφάλαιο στη ζωή του τόπου. Τα χρήματα θα βοηθήσουν τη διοίκηση να ανταποκριθεί στις ολοένα και αυξανόμενες ανάγκες. Η φιλοσοφία, όμως, για ντόπιους παίκτες που αποτελεί οξυγόνο στον οργανισμό του ίδιου του ποδοσφαίρου στις εποχές Μποσμάν, δεν αλλάζει. Και τα αποτελέσματα αυτής της φιλοσοφίας, που παραμένει αναλλοίωτη, να βγαίνουν παιδιά μέσα από τις ακαδημίες και να συνεχίζουν αυτή τη διαφορετικότητα, τα είδαμε ξανά απλόχερα μπροστά στα μάτια μας τη Πέμπτη το βράδυ , στη νίκη επί της Γιουνάιτεντ!

Του Χρήστου Σωτηρακόπουλου από το aixmi.gr .
Ένα μικρό αφιέρωμα σε μια ομάδα, που μαζί με τη Napoli, είναι οι αγαπημένες μου.

2011 .... Ρε ουστ!!

Το 2011 ήταν μια όμορφη και «χρήσιμη χρονιά». Ήταν η χρονιά που γύρισε τον καθρέφτη πάνω στην ελληνική κοινωνία και της είπε: "ΑΥΤΗ ΕΙΣΑΙ!".

Πολλοί άνθρωποι φοβούνται την αλήθεια και προτιμούν τις αυταπάτες. Ωραία φάση οι αυταπάτες αλλά, είπαμε, είναι σαν τα μεταξωτά βρακιά. Θέλουν κια άλλα πράγματα ... μεταξωτά. Και αν το παρακάνεις, καταλήγεις στο τρελοκομείο.

Η πραγματικότητα είναι πως το τέλος του 2011 βρίσκει τους Έλληνες ηττημένους. Ένας φυτευτός πρωθυπουργός και τέσσερις βουλευτές του ΛΆΟΣ στην κυβέρνηση. Και η χρεοκοπημένη χώρα να κυβερνάται ουσιαστικά από τις Βρυξέλλες. Και άκρα του τάφου σιωπή.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως έγιναν μεγάλα βήματα για την εξέγερση και την αλληλεγγύη τη χρονιά που πέρασε. Δεν τα είδα. Είδα πολλούς συνειδητοποιημένους και αποφασισμένους ανθρώπους αλλά είδα πολύ περισσότερους να νοιάζονται μόνο για την πάρτη τους και τη συντεχνία τους.

Στην Ελλάδα μπερδεύουμε τα λόγια με τις πράξεις. Νομίζουμε πως, αν πούμε κάτι, είναι σαν να έχει γίνει. Αν διαβάσεις τα τσιτάτα στα social media, νομίζεις πως στους δρόμους γίνεται επανάσταση. Βγαίνεις στο δρόμο, νέκρα.

Και το Σύνταγμα; Το Σύνταγμα ήταν μια υπέροχη εξαίρεση μέσα στη σκλαβιά που πλακώνει ανθρώπους και συνειδήσεις. Το Σύνταγμα ήταν ένα δώρο. Για όποιον το ήθελε, βέβαια. Προφανώς, δεν το ήθελαν αρκετοί.

Το Σύνταγμα έγινε αντικείμενο ειρωνείας από κόμματα και συνδικαλιστές –αλλά και από την πλειοψηφία των κομματικοποιημένων πολιτών-, πολεμήθηκε με γνωστούς και άγνωστους τρόπους, και δεν υπάρχει πια.

Φάτε τώρα τον Παπαδήμο, τον Άδωνι και τον Βορίδη στη μάπα, ...

ΚΑΙ ΒΓΑΛΤΕ ΤΟΝ ΣΚΑΣΜΟ!!

Και όλοι αυτοί που ήταν στο Σύνταγμα τι έγιναν; Οι περισσότεροι δεν έχουν αντιληφθεί πως μπορεί στο Σύνταγμα να υπήρχαν και άστεγοι και άνεργοι, αλλά η πλειοψηφία των πολιτών που βρίσκονταν καθημερινά εκεί είχαν και δουλειές και ζωές. Ζητούσαν δημοκρατία, ισότητα, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια. Όχι Μερσεντέ(!;) και Πόρσε . Οπότε, επέστρεψαν στις ζωές τους και τις δουλειές τους. Τι να κάνεις στο Σύνταγμα, όταν η πλειοψηφία είναι σε αφασία και γουστάρει υποδούλωση, βίζιτες της τηλεόρασης και τούρκικα σίριαλ; Να βγάλεις τον καρκίνο;

• "Και γιατί δεν μπήκατε στη Βουλή;" ρωτάει ειρωνικά ο ξιπασμένος.
• "Συγγνώμη, ρε νούμερο, έχεις νιώσει ποτέ ασφυξία; Ξέρεις πως είναι να προσπαθείς να αναπνεύσεις και να μην μπορείς;".
• "Όχι".

Ο κλασσικός, ο μαλάκας, ο Έλληνας.

Προσωπικά, οι διαδηλώσεις μου έκαναν μεγάλο καλό. Βγήκαν απ' τη ζωή μου άνθρωποι που έχουν παραιτηθεί και έχουν αποφασίσει να ζήσουν σαν σκλάβοι. Αλλά γνώρισα και ανθρώπους που έχουν αποφασίσει να πολεμήσουν

Το μόνο που έχω να πω στους πρώτους είναι ότι αν αποφασίσετε να εξεγερθείτε, βάλτε μια φωνή, και θα έρθω αμέσως. Αν δεν αποφασίσετε να εξεγερθείτε, μη με ενοχλείτε. Βαρέθηκα την γκρίνια σας και τις αναλύσεις σας. Αν δεν ελευθερωθείτε από ιδεοληψίες και κομματικά στρατόπεδα, δεν πρόκειται ποτέ να ζήσετε ελεύθεροι. Βέβαια, έχω την βαριά υποψία –σχεδόν βεβαιότητα- πως οι περισσότεροι άνθρωποι ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να είναι ελεύθεροι. Δεν το αντέχουν. Γουστάρουν αφεντικά και πατερούληδες να τους λένε τι να κάνουν.

Καλή χρονιά σε όλους και εύχομαι να πάρει ο καθένας ό,τι του αξίζει.

Καλή τύχη!
Κείνενο του πιτσιρίκου που με βρίσκει ΑΠΟΛΥΤΑ σύμφωνο

Όχι άλλο σώσιμο! ….

Ήταν νομοτελειακά σίγουρο πως θα ερχόταν κάποτε η ώρα που το σάπιο πολιτικό σύστημα θα έφτανε σε αδιέξοδο.

Αν η κατάσταση σήμερα στην Ελλάδα είναι σε αδιέξοδο και η χώρα βαδίζει –ολοταχώς- στην εκτροπή, ο κύριος λόγος ΔΕΝ είναι η χρεοκοπία. Ο κύριος λόγος είναι πως, εξαιτίας της χρεοκοπίας στην οποία οδήγησαν τη χώρα, το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία έχουν πολύ χαμηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις και ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ πια να εγγυηθούν στην οικονομική ελίτ του τόπου πως το πάρτυ θα συνεχιστεί.

Η Δικαιοσύνη είναι εξαφανισμένη. Ούτε ένας υπεύθυνος για τη χρεοκοπία της χώρας δεν πέρασε από δικαστήριο. Η Δημοκρατία (που χωρίς Δικαιοσύνη ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Δημοκρατία) έχει πεθάνει εδώ και καιρό. Και ο πλέον ανόητος Έλληνας έχει πλέον αντιληφθεί πως η δημοκρατία έχει καταλυθεί εντελώς, το Σύνταγμα της χώρας έχει γίνει κουρελόχαρτο, η χώρα έχει χρεοκοπήσει και οι εκλογές αντιμετωπίζονται από το πολιτικό σύστημα σαν μια πολύ δυσάρεστη και ανεπιθύμητη διαδικασία. Τις βλέπουν σαν εφιάλτη και όχι σαν γιορτή της Δημοκρατίας. Οι πολίτες που διαδηλώνουν αντιμετωπίζονται από τις δυνάμεις καταστολής σαν εγκληματίες. Όσο το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία μπορούσαν να εξασφαλίζουν αυτοδυναμία, ταΐζοντας τους πελάτες ψηφοφόρους τους, η κατάσταση ήταν ελεγχόμενη και η εναλλαγή τους στην εξουσία βέβαιη. Αλλά αυτό πάει. Τελείωσε!

Έχω γράψει και παλαιότερα πως στην Ελλάδα δεν υπήρχαν ποτέ κυβερνήσεις. Υπήρχαν ΜΟΝΟ άνθρωποι που ήταν στα πράγματα. Και ήταν στα πράγματα επειδή είχαν την στήριξη κάποιων άλλων ανθρώπων. Κάποιων ζάπλουτων ανθρώπων. Οι περισσότεροι αεριτζήδες. Μετά, τους είπαμε διαπλεκόμενους και νταβατζήδες. Οι «μάγκες με τα ξένα κόλλυβα».

Τους τελευταίους μήνες, η οργή για τους πολιτικούς έχει ξεχειλίσει. Μούντζες, βρισίδια, χειροδικίες, γιαούρτια, αυγά. Τα δοκιμάσανε όλα. Κανείς, όμως, δεν διανοήθηκε να βρίσει τον Κόκκαλη. Κανείς δεν μούντζωσε τους Λαμπράκηδες. Κανείς δεν πέταξε γιαούρτι στον Μπόμπολα. Κανείς δεν τα έβαλε με αυτή την οικονομική ελίτ που λυμαίνεται εδώ και δεκαετίες τη χώρα, που έβγαλε τα κλεμμένα στην Ελβετία, που δεν έκανε καμία –ΜΑ ΚΑΜΙΑ- επένδυση σ’ αυτή τη χώρα, που πήγε και επένδυσε σε γειτονικά κράτη. Και πριν από 7 χρόνια, το 2004, με τους Ολυμπιακούς, ικανοποίησε την μεγαλομανία της στη πλάτη μας. Αλήθεια, πιστεύει κάποιος πως μπορεί να υπάρξει επόμενη μέρα σε αυτή τη χώρα, αν τα δημόσια έργα συνεχίσει να τα αναλαμβάνει ο Μπόμπολας; Αν οι Λαμπράκηδες συνεχίζουν να λυμαίνονται τον πολιτισμό και να στηρίζουν αχυρανθρώπους μέσα από τα "Μέσα" που ελέγχουν; Ή αν ο Κόκκαλης θα συνεχίσει να είναι πάντα ο εθνικός πλειοδότης στα κέρδη;

Δηλαδή, θα φύγει το ΠΑΣΟΚ, θα φύγει και η Νέα Δημοκρατία αλλά ο Μπόμπολας θα συνεχίσει να είναι "εθνικός εργολάβος" και ο Κόκκαλης "εθνικός προμηθευτής";

Αυτή τη στιγμή στην ηγεσία της χώρας συνεχίζουν να βρίσκονται αυτοί που, μαζί με τους "χορηγούς" τους, την οδήγησαν σε ηθική, πολιτιστική και οικονομική χρεοκοπία. Και θέλουν πάλι να την σώσουν. Είναι σαν ο δολοφόνος να θέλει να σώσει το θύμα του, αφού το σκότωσε πρώτα.

Η σωτηρία της πατρίδας(!; - Α! ρε αλήτες), στην οποία αναφέρονται διαρκώς πολιτικοί, νταβατζήδες και ξεγάνωτοι σκουπιδοτενεκέδες δεν είναι τίποτε άλλο από τη δική τους σωτηρία. Άλλο λένε και εννοούν πατρίδα αυτοί και άλλο εμείς. Αυτοί ως πατρίδα αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους και τα συμφέροντά τους. ΑΥΤΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ.

Ή θα φύγουν όλοι μαζί και θα οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη για τα εγκλήματά τους, ή ετοιμαστείτε για τα χειρότερα. Και τα χειρότερα δεν είναι η έξοδος από το ευρώ.

Υπάρχουν αγκυλώσεις στον ελληνικό λαό που βολεύεται σε ορισμένα πράγματα. Δεν θέλει να ξέρει και ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΖΕΙ! Δεν θέλει να ξέρει σωστά την ιστορία του. Ποτέ δεν την διδάχτηκε σωστά και αμερόληπτα. Παγιδευμένος μέσα σε εθνικούς μύθους, την μαθαίνει μονόπλευρα και, φυσικά, αδυνατεί να την ερμηνεύσει σωστά. Γιατί η Ιστορία, διδάσκει. Αλλιώς, δεν υπήρχε περίπτωση να γίνουν ποτέ πρωθυπουργοί άνθρωποι σαν τον Σημίτη, τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου. Συν ότι πάσχει και από χαμηλή αυτοεκτίμηση. Σκέψου πόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση έχει ένας λαός που επιλέγει τέτοιους ανθρώπους για ηγέτες του. Μιλάμε για τα μπάζα. Τόσο μπάζα που μερικοί αναρωτιούνται με αγωνία(;! - και το λένε και πολύ σοβαρά μάλιστα), ποιος θα τους κυβερνήσει αν δεν υπάρχει ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς. Ρε σεις, κάναμε πρωθυπουργούς τον Μητσοτάκη, κάποια στιγμή την κότα τη λυράτη τον ανηψιό του εθνάρχη και σήμερα το ζαβό παιδί του Ανδρέα. Και αναρωτιόμαστε αν υπάρχει κανένας καλύτερος απ’ αυτούς; Όλοι οι Έλληνες είναι καλύτεροι απ’ αυτούς.

Είναι δύσκολο πράγμα η ελευθερία. Γι’ αυτό οι περισσότεροι από μας συνεχίζουμε να μαντρωνόμαστε στα κόμματα και να ψάχνουμε για πατερούληδες. Θα μπουν οι Τούρκοι μέσα κι εμείς θα συνεχίζουμε να διαδηλώνουμε κάτω από διαφορετικές σημαίες. Σαν εχθροί.

Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουμε εμείς. Οι πολίτες. Για την ακρίβεια, είναι η ώρα να πράξουμε. Τώρα είναι, πλέον, η ώρα να μετρηθούμε και να δούμε τις πραγματικές μας δυνατότητες αλλά και το τι θέλουμε. Θέλουμε δημοκρατία ή χούντα; Όποιος θέλει δημοκρατία ξέρει και τι πρέπει να κάνει.

Πάντως, στο σπίτι και στον καναπέ δεν πρόκειται να μας την φέρει κανένας!

Με αφορμή ένα κείνενο του πιτσιρίκου και με μπόλικη δικιά μου "περιποίηση".

Οι Ειδοί του Οκτωβρίου

Από την Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011, όλοι οι εργαζόμενοι του ομίλου των Ελληνικών Πετρελαίων, μπήκαμε σε μια διαδικασία βάναυσης ανατροπής της ζωής μας για την οποία θεωρώ ότι η εταιρεία φέρει ακέραια την ευθύνη.

Την αλήθεια για τη σειρά των γεγονότων ύστερα από 2 ανακοινώσεις, τη γνωρίζει η ίδια. Εγώ, βλέποντας τα πράγματα από τη δική μας σκοπιά, καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά τι πήγε να γίνει. Η κυβέρνηση εν μία νυκτί ενέτασσε τα ΕΛ.ΠΕ. στο Πολυνομοσχέδιο, εν κρυπτώ και παραβύστω. Εντελώς πραξικοπηματικά. Μας λένε ότι ενημερώθηκαν και αυτοί τελευταία στιγμή, ότι δεν το ήξεραν. Αν είναι δυνατόν; Ο μεγαλύτερος ενεργειακός όμιλος της χώρας, με πρόεδρο πρώην υπουργό και δεν είχε ενημερωθεί; Πιστεύω ότι είχαν ενημερωθεί από τα αρμόδια κυβερνητικά όργανα για τις προθέσεις τους. Οι οποίες, φυσικά, ήταν ιδιαίτερα επώδυνες για μας και καθόλου για την εταιρεία. Και με ανακοινωμένες τις προθέσεις της κυβέρνησης να ξεπουλήσει το εναπομείναν 35% ποσοστό του Δημοσίου μέχρι τέλους του 2011 σε επενδυτή. 

Την αλήθεια την ήξερε, την εξυπηρετούσε και την απέκρυψε. Και μάλιστα δεν έβγαλε καμιά ανακοίνωση γι’ αυτό, όπως πιστεύω ήταν υποχρέωσή της. Να ενημερώσει ΚΑΙ η ίδια, πέρα από το σωματείο, τον κόσμο της και να τον καθησυχάσει. Όσο κι αν καθησυχαζόταν αυτό ο κόσμος. Τουλάχιστον να μας δείξει τις καλές προθέσεις της, για τις οποίες τόσο κόπτεται απ’ όσο μας λέει. Δεν έκανε απολύτως τίποτε. Περάσαμε ένα μαύρο Σαββατοκύριακο με μόνη ενημέρωση από το Συνδικαλιστικό μας όργανο και με τηλεφωνήματα ο ένας στον άλλο για κάποιο νέο.

Η 6μηνη μάχη για την σύμβαση μας προδιέθετε για ότι πιθανά θα επακολουθούσε. Ότι δεν κατάφερε να κάνει με τη υπογεγραμμένη πλέον σύμβαση, θα ερχόταν να το σαρώσει η κυβέρνηση με τα Πολυνομοσχέδιά της. Κατά τη άποψή μου, το σωματείο εκτιμώντας σωστά την κατάσταση, καλούσε τον κόσμο σε εγρήγορση και η Ομοσπονδία μας εξήγγειλε κινητοποιήσεις, οι οποίες χαρακτηρίστηκαν παράνομες. Να συμφωνήσω ότι ήταν παράνομες. Ρωτάω λοιπόν! Τί απ’ ότι έχουν αποφασίσει και εφαρμόσει οι κυβερνήσεις αυτής της χώρας από το 2009 μέχρι σήμερα ήταν νόμιμο; Τί σε εμποδίζει να απαντήσεις στη παρανομία με παρανομία; Οι καλές προθέσεις; Ας μη κοροϊδευόμαστε. Γι’ αυτό και βρέθηκε τόσος πολύς κόσμο στις συνελεύσεις της Δευτέρας. Ο κόσμος, με την μαζική του παρουσία, βρέθηκε εκεί για να στηρίξει τις κινητοποιήσεις και όχι για να του ανακοινωθούν απλά οι αγνές προθέσεις της εταιρείας.

Μέχρι την Δευτέρα, λοιπόν, 10 Οκτωβρίου 2011, στις 12:00, που ξεκίνησε η στάση εργασίας μας, ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΜΙΑ-ΜΑ ΚΑΜΙΑ- ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ απ’ τη πλευρά της εταιρείας που να καθησυχάζει τον κόσμο. Η αναστάτωση στα εργοστάσια συνεχιζόταν και η εταιρεία σιωπούσε. Στις 12:18 της Δευτέρας, εν μέσω των συνελεύσεων, στα εταιρικά E-mails έρχεται μια ανακοίνωση της εταιρείας που χαρακτηρίζει αυτά που ανατρέπουν ζωές ολόκληρες, οικογενειακό προγραμματισμό, προσωπικότητες και αξιοπρέπειες ανθρώπων ως …junk (σκουπίδια)! Η ζωή μας, σκουπίδια! Και όλα αυτά, επειδή κατά πως έλεγε στην ίδια ανακοίνωση είχε ...

«…προχωρήσει σε κινήσεις για τη διευκρίνιση και την τοποθέτηση του θέματος στις σωστές του διαστάσεις και προσδοκούσε ότι το αποτέλεσμα θα εκφραστεί σε θεσμικό επίπεδο.»

Είχε …προχωρήσει σε κινήσεις και …προσδοκούσε; Ποιος νοήμων άνθρωπος μπορούσε να πιστέψει κάτι τέτοιο; Και βέβαια αυτή η δυσπιστία προερχόταν από το τι είχε τραβήξει όλος αυτός ο κόσμος μέχρι να υπογραφτεί η σύμβαση. Στις συνελεύσεις, συντριπτικά είχε ήδη ταχθεί υπέρ της κινητοποιήσεων.

Βγήκαμε την Τρίτη, λοιπόν, στην απεργία και εκεί μάθαμε, ΩΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ, χωρίς τίποτε χειροπιαστό, ότι αναβλήθηκε η ψήφιση του Πολυνομοσχεδίου που ήταν προγραμματισμένη για την Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011 και ότι το Πολυνομοσχέδιο ξανά-επεξεργάζεται. Ότι ΘΑ(!) αφαιρεθεί από μέσα η διάταξη που εμπλέκει τα ΕΛ.ΠΕ. και ότι αυτά μπήκαν σ’ αυτό από …λάθος(!!!). Επαναλαμβάνω, ως πληροφορία και μόνο. Φυσικά, ο κόσμος αυτό το αντιμετώπισε διστακτικά. Και το αντιμετώπισε έτσι γιατί μέχρι τώρα, απ’ την πλευρά της εταιρείας, το μόνο που έχει δει είναι λάσπη και συκοφαντίες στα κατευθυνόμενα και καθεστωτικά ΜΜΕ. Δικές της ήταν οι πληροφορίες που διοχετεύονταν σε αυτούς τους σκουπιδοτενεκέδες κατά την διάρκεια της 6μηνης διαβούλευσης για τη σύμβαση και αυτή το μόνο που έκανε ήταν να απολαμβάνει χαιρέκακα τον αυτοματισμό της κοινωνίας.

Οι Πύλες και το Έργο της Ελευσίνας έκλεισαν ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Ακούγοντας και μαθαίνοντας τις πληροφορίες από έγκυρα γι’ αυτόν πρόσωπα, που απλά όμως …του έδιωχναν –κατά κάποιο τρόπο- την κρυάδα. Και αποφάσισε να τις κλείσει μόνο για τη Τρίτη, με την προοπτική του να μη τολμήσει κανείς στο μέλλον να ξανακάνει το ίδιο «λάθος» και επανεντάξει τα ΕΛ.ΠΕ. σε κάποιο καινούργιο Πολυνομοσχέδιο που θα ανατρέπει ξανά ζωές, προσωπικότητες, αξιοπρέπειες. Μη θεωρείτε ότι δεν καταλαβαίνουμε την αξία του Έργου και για την Εταιρεία αλλά και για μας. Ξέρουμε πολύ καλά ότι είναι η ζωή μας η ίδια. Αλλά και δεν επιτρέπονται τέτοια «λάθη» στις πλάτες ανθρώπων που όπως λες είναι η δύναμή σου.

Κατά τα άλλα στην ανακοίνωση της χθες, Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011 μας περιέγραφε –ανυπόγραφα- πως η 10ωρη απεργία μας επέφερε τόσα δεινά σε αυτή τη δύσμοιρη χώρα και τους πολίτες της ωσάν να είμαστε εμείς οι αποκλειστικά υπεύθυνοι γι’ αυτό και αφήνοντας να εννοηθεί ότι κόπτεται περισσότερο η ίδια για το καλό της. Και φυσικά, στο τέλος, η Δαμόκλειος Σπάθη πάνω απ’ το κεφάλι μας!

«- Εξέθεσε τους εργαζόμενους στα ΕΛ.ΠΕ. στα σχόλια της κοινής γνώμης επαναφέροντας στη μνήμη πρόσφατες συζητήσεις.»

Για να μη ξεχνιόμαστε!

Και έρχεται σήμερα Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011 η επιστολή του Διευθύνοντος Συμβούλου η οποία προς το τέλος της αναφέρει ότι:

«Βέβαια έπεσα έξω για ακόμη μία φορά πιστεύοντας ότι συνομιλώ με συνδικαλιστές που επιθυμούν τον ειλικρινή διάλογο, το γενικότερο καλό της Εταιρείας μας, συνδικαλιστές που με ωριμότητα και σοβαρότητα αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις. Με ένα Σωματείο που επιθυμεί να βοηθήσει στο χτίσιμο μιας υγιούς κουλτούρας μέσα στην Εταιρεία μας. Μιας κουλτούρας εμπιστοσύνης και συνεργασίας και όχι μια συνεχιζόμενη κουλτούρα αντιπαράθεσης πού δεν ταιριάζει σε μία σύγχρονη επιχείρηση που καλείται να αντιμετωπίσει τόσες αντιξοότητες και προκλήσεις αυτήν την εποχή.

Δυστυχώς όμως και πάλι επικράτησαν τα ψέματα και όχι η μπέσα, οι ελιγμοί και όχι η σωστή εκπροσώπηση και ενημέρωση των εργαζομένων. Η αντιπαράθεση και η μαγκιά και όχι η καλή και ειλικρινής επικοινωνία και η απαραίτητη σοβαρότητα.

Ίσως ζητώ το αυτονόητο που δυστυχώς είναι ....ακόμη αδιανόητο.»

Αν θέλετε να αρχίσουμε να χτίζουμε μια υγιή κουλτούρα, μια κουλτούρα εμπιστοσύνης, ξεκινήστε από τον επόμενο απ’ αυτούς τους σκουπιδοτενεκέδες της έντυπης και ηλεκτρονικής «δημοσιογραφίας» που θα τολμήσει να αναφερθεί ξανά στους εργαζόμενους των ΕΛ.ΠΕ. και συμπεριφερθείτε του ανάλογα. Ποιός ΤΟΛΜΑΕΙ από όλους αυτούς να αναφερθεί στους εργαζόμενους στον ανταγωνιστή; Κόψτε τους το άπαξ δια παντός! Για να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε κι εμείς ότι είστε μαζί μας και όχι εναντίον μας. Αν θέλουμε να μιλάμε για πραγματική μπέσα. Και όχι τη μπέσα του διαίρει και βασίλευε. Που ΔΕΝ είναι μπέσα. Είναι κάτι άλλο.

Α! Και κάτι τελευταίο. Πρέπει να καταλάβουν ΑΠΑΝΤΕΣ ότι το Σωματείο είμαστε εμείς.
Αυτοί είναι απλά οι εκπρόσωποί μας!

Η Ευρωπαϊκή ΙρλανδοΣουηδοΔανική … Ινδία

Αίσθηση έχει προκαλέσει μια δήλωση του Γιωργάκη ότι “δεν είμαστε Ινδία, ούτε θα γίνουμε Ινδία”. Αφού δεν γίναμε Δανία, κατά πως έλεγε πριν 2 χρόνια τώρα δεν θα γίνουμε ούτε Ινδία. Εμείς όμως, καλού-κακού, θα ξεκινήσουμε να κάνουμε και κάνα μάθημα Κάμα Σούτρα! Τουλάχιστον, να το φχαριστηθούμε!

Ο Γιωργάκης είπε ότι δεν θα γίνουμε Ινδία επειδή “Οι Ροδόσταυροι της Αυστηρής Τήρησης” (τη ξέρουμε και σαν τρόικα) -και καλά, λέει- πιέζει να μειωθούν οι κατώτατοι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα. Aν δεν το πήρατε χαμπάρι, το δημόσιο το ξεπαστρέψανε!

Τώρα, ο Γιωργάκης θα υπερασπιστεί την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Ας τον ενημερώσει κάποιος από τα περιφερόμενα γιουσουφάκια του πως, στην πράξη, έχει ΗΔΗ καταργηθεί. ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Δεν έχει μείνει απολύτως τίποτε όρθιο. Ο Παναγόπουλος με τον άλλο της ΑΔΕΔΥ (ξεχνάω τώρα το όνομά του) ψάχνουν να βρουν το τσεκούρι του πολέμου και προχθές που κήρυξε απεργία ο ένας δεν κήρυξε ο άλλος μη μαζευτούν πολλοί και παρεξηγηθούν οι Εφιάλτες. Έχουμε και το Panzer “Benny” που μας εκβιάζει ότι “…πληρώστε τα χαράτσια γιατί αν δεν τα πληρώσετε τότε, …δεν θα πάρουν οι γονείς σας συντάξεις, …έχουμε λεφτά μέχρι μέσα Νοεμβρίου …και …και …και δεν θα μας δώσουν την νιοστή δόση να σώσουμε τη πατρίδα”!

Όσο πληθαίνουν οι φωνές που τους αποκαλούν ευθέως όλους αυτούς “προδότες”, και όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται το πώς “στήθηκε” τη χρεοκοπία της χώρας, τόσο θα πληθαίνουν και οι “ηρωικές” δηλώσεις τους. Προσέξτε. Δεν σώζουν τη χώρα. Σώζουν τη πατρίδα! Την πατρίδα του Μπόμπολα, του Κόκκαλη, του Λαυρεντιάδη, του Βουλγαράκη, της Πελέκη, του Μαντέλη, του Βενιζέλου και όλων αυτών των ουκ έστι αριθμός λαμόγιων που ζουν παρασιτικά σε βάρος μας!

Αυτή την πατρίδα -την πατρίδα τους- ΤΗΝ ΕΧΩ ΓΡΑΜΜΕΝΗ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΙΑΝΕΙ ΜΕΛΑΝΙ! Όλοι αυτοί, την δικιά μας πατρίδα, τη στείλανε στο διάολο. Το μόνο που εύχομαι είναι να είμαι από μια μεριά, την ευλογημένη αυτή ώρα, που θα πέφτει το ξύλο της αρκούδας και δεν θα τους φανούν καθόλου –ΜΑ ΚΑΘΟΛΟΥ- χρήσιμες τέτοιου είδους δηλώσεις.

Για να ξαναγυρίσουμε στην Ινδία. Τον Γιωργάκη, θα τον συνέφερε να γίνουμε Ινδία. Με την προϋπόθεση, βέβαια, οι δικές μας ιερές αγελάδες να είναι οι Παπανδρέου, οι Καραμανλήδες, οι Μητσοτακαίοι, οι Αλαφούζοι, οι Μπομπολαίοι αλλά και τα μοσχάρια τους οι Πρετε–Τρεμο-Τσίμες και το σιχαμένο συνάφι τους. Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος για να την βγάλουν καθαρή. Το γνωρίζουν καλά. Γι’ αυτό λυσσάνε.

Από την άλλη, αυτή η διαχρονική εμμονή των Ελλήνων πολιτικών για το τι πρέπει να γίνει η Ελλάδα, είναι ομολογουμένως περίεργη. Τη μία θα γίνουμε Ευρώπη (πώς να ξεχάσεις τον Σημίτη), μετά θα γινόμασταν Ιρλανδία, την άλλη πάμε να γίνουμε κάτι με πρότυπο το σουηδικό μοντέλο, την παράλλη θα γινόμασταν η Δανία του Νότου. Τώρα ΔΕΝ θα γίνουμε Ινδία. Ωραίος ο Γιωργάκης. Τον διακρίνει μια ευελιξία. Επί χάρτου. Πριν δύο χρόνια θα έκανε την Ελλάδα Δανία του Νότου. Στο μόνο που την έκανε είναι στις αυτοκτονίες. Τώρα ξεκαθαρίζει πως δεν θα γίνουμε Ινδία.

Στείλαμε που στείλαμε το ευρώ στο διάολο, ώρα είναι να στείλουμε και τη ρουπία. Θα καταστρέψουμε και το διαστημικό πρόγραμμα της Ινδίας. Αν δεν το γνωρίζει, ο διαστημόβλαχος, η Ινδία έχει ΚΑΙ διαστημικό πρόγραμμα. Στο μόνο που μπορούμε να πούμε ότι έχουμε σχέση με την Ινδία είναι ότι κι εμείς είχαμε -και έχουμε-πρωθυπουργούς που ζούσαν μόνιμα στο διάστημα.

Ας τον πληροφορήσει κάποιος από τα περιφερόμενα γιουσουφάκια του πως, τη δήλωση ότι δεν θα γίνουμε Ινδία την κάνει σε μια εποχή που όλοι –ΜΑ ΟΛΟΙ- οι ηγέτες των κρατών της υφηλίου δηλώνουν μετά παρρησίας ότι: “Εμείς δεν θα γίνουμε Ελλάδα”.

Εμείς γίναμε Ελλάδα. Τελικά, τα καταφέραμε!